Droomkabinet

Terwijl verstandige liberalen hun mond houden in het openbaar over de risico’s en kansen van een kabinet met de PVV, droomt ‘links Nederland’ van een kabinet zonder de PVV, met veel linksmensen aan het stuur van de publieke sector. Links droomt misschien van een totaal links kabinet, maar ze dromen nu van een zogenaamd Paars-plus. Maar zelfs volgens VN-columnist Max van Wezel zou een pact met PvdA, D66 en GroenLinks voor de VVD een riskante operatie zijn. Wat zegt de kenner van politiek, èn van Links, daarvan:

“Een pact met PvdA, D66 en GroenLinks zou voor de VVD een riskante operatie zijn. Voerde Rutte dan voor niets campagne tegen de sociaal -de ( 0 der veiligheid’ willen (de VVD-leider in De Telegraaf van afgelopen maandag)? Moet hij de spilzieke roden nu de hand reiken? Bij de VVD zijn ze bovendien nog niet vergeten hoe het experiment met Paars in de jaren negentig afliep na het aanvankelijke enthousiasme over dynamische bewindslieden als Hans Wijers en Gerrit Zalm nam al snel de kritiek toe op het regenteske en technocratische karakter van de kabinetten-Kok. De achterban begon te morren. Bij de verkiezingen van 2002 werd lijsttrekker Hans Dijkstal verpletterd door de volgelingen van Pim Fortuyn. Zo’n droevige ervaring maak j e als partij liever niet nog een keer mee. Daar staat tegenover dat Paars-plus sinds 9 juni de enige combinatie is die op meer dan tachtig zetels in de Tweede Kamer kan rekenen. En op een meerderheid in de senaat steunt. Met de PvdA is het kwaad kersen eten, maar zo’n coalitie bestaat ook uit D66 en GroenLinks, partijen die net als de VVD vinden dat de arbeidsmarkt moet worden geflexibiliseerd en de WW in duur kan worden bekort. Niet onbelangrijk is dat Rutte het persoonlijk goed kan vinden met Femke Halsema en Alexander Pechtold. Tijdens hetwerkbezoek van de fractievoorzitters aan Suriname in het najaar van 2009 waren ze niet bij elkaar weg te slaan. Reden waarom de pers toen al berichtte over het ‘roti-akkoord’ dat Rutte, Halsema en Pechtold met elkaar zou den hebben gesloten. ‘Mirakel Mark’ moet er in kunnen slagen steun voor Paars~plus te mobiliseren bij zijn partijbaronnen. Maar het tempo waarin Cameron en Klegg te werk gingen, zal in Nederland – het kleine Florida aan de Noordzee – niet worden geëvenaard. Daarvoor is de verkiezingsuitslag te onduidelijk. Daarvoor hebben de flankpartijen – SP ter linkerzijde, PVV rechts van het spectrum – te veel zetels gehaald. De bestuurlijke elite van Nederland vindt al langer dat het midden zich moet hergroeperen om de polarisatie te doorbreken en het toenemende nationalisme en populisme een halt toe te roepen. Dat was de reden waarom de Koningin eind 2006 bankier Herman Wijffels uit Washington terug riep. Ze zag hem als de man die de kibbelende politici Balkenende en Bos tot de orde kon roepen. Wijffels slaagde er in een cent1′um­linkse coalitie te vormen, maar de PvdA blies die na drie jaar op. Zullen Rutte en Cohen het verstand en de wijsheid opbrengen om een reveil van het politieke midden een nieuwe kans te geven? Of komt er uiteindelijk dat andere kabinet waarmee ze op de hoofdkantoren van de multinationals dwepen: een zakenkabinet vn sterke mannen en vrouwen als Hans Wijers, Alexander Rinnooy Kan, Pieter Winsemius en Neelie Kroes? Snel zal de formatie in elk geval niet verlopen. Tegen het najaar van 2010 zullen we nog met vertedering terugdenken aan de bravoure waarmee Mark Rutte uitriep dat de nieuwe regering er vóór 1 juli kon zijn.”

Intussen zal het inzetten op Paars-Plus bij de PVV tot oproer leiden, en tot flink wat politieke en sociale onrust. En ook de achterban van de VVD zal dat niet pikken. De coalitievorming met de PVV moet serieus worden verkend, met een (liberale) zwaargewicht als informateur.